Życie duchowe parafii

90716252_643646276459468_5655692173224443904_n

Od początku wybuchu epidemii koronawirusa życie duchowe w naszej parafii nieco się zmieniło.., nie oznacza to jednak, że obumarło. Mimo iż zawieszone zostało działanie grup parafialnych i modlitewnych, to jednak wciąż szturmujemy Niebo naszą modlitwą!!! Wielu naszych parafian modli się w domu, niektórzy uczestniczą w codziennej Eucharystii, a jeszcze inni odwiedzają kościółek św. Jerzego, który jest otwarty cały dzień i w którym trwa dniem i nocą adoracja Najświętszego Sakramentu. Księża i siostry zakonne spotykają się każdego wieczoru o 20.30 w klasztorze na modlitwie różańcowej. Od kilku dni – z inicjatywy ks. Łukasza (to on „załatwił” relikwie) – siostry Klaryski od Wieczystej Adoracji modlą się również przed relikwiami bł. Rafała Chylińskiego, franciszkanina, szczególnego patrona na czas epidemii.

Ojciec Rafał urodził się 8 stycznia 1694 r. we wsi Wysoczka koło Poznania. Rodzicami jego byli Arnold Jan i Marianna Kiersaka. Na chrzcie otrzymał imię Melchior. Został wychowany przez rodziców wierze chrześcijańskiej. Po ukończeniu nauki w Kolegium jezuickim w Poznaniu, w 1812 r. zaciągnął się do wojska.
W 1715 r. został przyjęty do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (franciszkanów). 26 kwietnia 1716 r. złożył śluby wieczyste przyjmując imię Rafał. W czerwcu 1717 r. otrzymał święcenia kapłańskie.
W licznych klasztorach, gdzie był kierowany przez przełożonych z wielkim zapałem O. Rafał Chyliński poświęcał się pracy kapłańskiej. W sposób szczególny oddał się głoszeniu kazań i nauk pogłębiających moralność, katechizacji, spowiedzi, oraz apostolstwu miłości i miłosierdzia wśród biednych i cierpiących.
Miłość Boga stawiał zawsze na pierwszym miejscu. Często mawiał: “miłujmy Pana, wychwalajmy Pana zawsze, nigdy Go nie obrażajmy”. Aby samemu realizować te słowa, starał się wynagradzać za grzechy świata, wybierając drogę pokuty, wyrzeczenia, postów i licznych umartwień. Wychwalał nimi Pana, tak jak mu serce dyktowało i próbował każdą wolną chwilę zamieniać na osobiste z Nim spotkanie w modlitwie, jednocześnie z wielka radością uczestniczył w modlitwach liturgicznych, szczególnie głęboko przeżywając sprawowanie samej Najświętszej Ofiary. Pogłębiał miłość względem Boga i wyrażał ją w wiernym życiu według rad ewangelicznych. Odczuwał zawsze żywą duchową obecność Najświętszej Maryi Panny, którą czcił z wielką pobożnością, synowskim oddaniem i na Jej cześć codziennie odmawiał modlitwy liturgiczne o Jej Wniebowzięciu.
Z miłością Boga łączył miłość bliźniego okazując heroiczne oddanie na służbę ubogich, chorych i cierpiących. Z polecenia przełożonych klasztorów, w których przebywał miał powierzony obowiązek rozdzielania posiłków i odzienia dla ubogich. To zadanie wypełniał z wielkim oddaniem i podziwu godna miłością. Wszystkich biednych przyjmował z wielkim szacunkiem i widział w nich obraz Chrystusa ubogiego. Nie oszczędzał swoich sił w służbie chorych i cierpiących.
W 1736 roku udaje się do Krakowa, aby służyć pomocą w czasie epidemii. Swoje kroki kieruje do lazaretu, aby każdego dnia od rana do wieczora udzielać pomocy chorym przygotowując ich na spotkanie z Bogiem.
W roku 1738 jak ustała epidemia w Krakowie, O. Rafał wrócił do Łagiewnik (obecnie teren Łodzi), gdzie kontynuował powierzona mu opiekę nad ubogimi. We wrześniu musi przerwać swą działalność. Choroba zatrzymuje go w celi zakonnej. W czasie choroby dał przykład wielkiej cierpliwości z jaką znosił cierpienia. Zmarł 2 grudnia 1741 r. Błogosławionym ogłosił go Papież Jan Paweł II w Warszawie, 9 czerwca 1991 r. w czasie swojej czwartej pielgrzymki do Polski

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>